CHWISTEK Leon

CHWISTEK Leon
CHWISTEK LeonCHWISTEK Leon

CHWISTEK Leon BIO

Tytuł:Akt (lata 20.)
Technika:akwarela, papier
Wymiary:19 x 13 cm (wymiary w świetle oprawy)
60,5 x 50,5 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
zapytaj o cenę
CHWISTEK Leon
CHWISTEK LeonCHWISTEK Leon

CHWISTEK Leon BIO

Tytuł:Dwustronna praca - Portret Tytusa Czyżewskiego oraz Szkic projektu hotelu w Zakopanem oraz (lata 20.)
Technika:akwarela, ołówek, papier
Wymiary:34 x 21 cm
51,3 x 36,5 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
zapytaj o cenę
CHWISTEK Leon
CHWISTEK LeonCHWISTEK Leon

CHWISTEK Leon BIO

Tytuł:Dwustronna praca - Szkic projektu hotelu w Zakopanem oraz portret Tytusa Czyżewskiego (lata 20.)
Technika:ołówek, papier
Wymiary:34 x 21 cm
51,3 x 36,5 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
zapytaj o cenę
CHWISTEK Leon
CHWISTEK LeonCHWISTEK LeonCHWISTEK Leon

CHWISTEK Leon BIO

Tytuł:Dwustronna praca - Maneż konnej artylerii (1915) oraz szkic scenografii
Technika:piórko, sangwina, papier
Wymiary:22 x 28,5 cm
23,5 x 30 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
niedostepny

LEON CHWISTEK - NOTA BIOGRAFICZNA

Leon Chwistek

[Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe]

Leon Chwistek urodził się w 1884 roku, zmarł 20 sierpnia w 1944 r. W świecie sztuki zapisał się jako malarz, krytyk i teoretyk sztuki, poza tym był wybitnym matematykiem i doktorem filozofii. Od 1930 roku był kierownikiem katedry logiki na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Na przełomie 1903 i 1904 studiował przez pół roku na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie jako wolny słuchacz w pracowni Józefa Mehoffera. Z twórczością awangardy artystycznej Chwistek zetknął się podczas pobytu w Paryżu na przełomie 1913 i 1914. Doskonalił swój warsztat rysunkowy i poznawał twórczość kubistów i futurystów. W 1917 roku przyczynił się do założenia w krakowskiej grupy Ekspresjoniści Polscy przemianowanej w 1919 na Grupę Formiści. Leon Chwistek był jej głównym teoretykiem. Natomiast w swojej twórczości artystycznej tamtego okresu starał się przede wszystkim oddać wrażenie ruchu na płaszczyźnie obrazu, czego przykładem jest „Szermierka”(1919), jedna z najsłynniejszych prac malarza.

Publikował liczne artykuły z zakresu teorii sztuki. Interesowały go szczególnie zagadnienia z zakresu psychologicznej teorii widzenia. Szukał alternatyw dla formizmu i unizmu. W swoich tekstach polemizował z wieloma polskimi awangardowymi teoretykami, m.in. z Władysławem Strzemińskim. Konsekwencją poszukiwań twórczych artysty było opracowanie nowego kierunku artystycznego, strefizmu. Reprezentatywne dla niego płótna charakteryzowały się podziałem na strefy, wyróżniające się dominacją jednej barwy i jednego, zwielokrotnionego kształtu. Tworzył kompozycje abstrakcyjne oraz akty, pejzaże i portrety. W swoich kompozycjach przedstawiających dążył do maksymalnego uproszczenia form. Po rozpadzie Formistów wystawiał wraz z innymi awangardowymi ugrupowaniami artystycznymi: lwowską Nową Generacją oraz warszawską Grupą Artystów Nowoczesnych.

 

ARTYSTA O SWOJEJ SZTUCE

„Z wiosną r. 1922 rozpocząłem pracę nad zbudowaniem takiej zasady komponowania, która by pozostawiała artyście zupełną swobodę w wyborze wizji rzeczywistych, a jednak była na tyle silna, żeby wycisnąć na dziele sztuki piętno nadając mu specyficzny charakter. Na dnie była ta sama tęsknota za nowym stylem, która opanowała mnie w okresie formizmu… Szło mi o to, aby do obrazu wprowadzić kontrasty gwałtowne i niepokojące, a jednak zestawić je w ten sposób, żeby powstała z tego jednolita całość… Zacząłem myśleć o budowaniu postaci ludzkiej z elementów różnych stref, przez które jest przeprowadzona. Wyniki, jakie osiągnąłem, nie mogą być porównywane z ogromem możliwości, jakie stają przed nami na tej drodze… Stosunek do rzeczywistości jest tu podobny jak w kubizmie. Pomimo to, dzięki zasadzie strefizmu, wygląd obrazu jest niewątpliwie zasadniczo odmienny...”

- Leon Chwistek, „Moja walka o nową formę w sztuce”, „Wiadomości Literackie”, nr 51, 1935 r.

TEKSTY O ARTYŚCIE


Joanna Pollakówna:

„W latach późniejszych Chwistek odnalazł kolejne ogniwo intelektualne: wielość możliwości dotyczyła już nie poszczególnych kształtów i linii, ale całych ich zespołów - po prostu świata. Taki świat można było stworzyć sobie siłą wizji, wprowadzając doń zgodny z upodobaniem porządek. Swój własny porządek świata Chwistek nazwał strefizmem. Obrazy rozgęściły się wewnętrznie; wyeliminowane z nich zostało przypuszczenie- świat się już przecież ziścił. Zamiast zapisu możliwości zmysłowy i muzykalny profesor Chwistek wprowadził w swoich obrazach system relacji opartych na rytmie. Początkowo formy przechodziły jeszcze jedne w drugie - płynnie już i bez przynależnego czasom formizmu pośpiechu i zgiełku, w uporządkowanym ordynku kształtów obłych i spiczastych, w uładzonej gamie kolorów. Później odsunęły się trochę od siebie a spójność między nimi stała się ciszą i zawieszeniem”.

- Joanna Pollakówna, „Malarstwo Polskie. Między wojnami 1918-1939”, Warszawa 1982, s. 18.

Karol Estreicher:

„Cechą umysłowości Chwistka, która rozwinęła się wcześnie, a z której nie zdawał sobie sprawy ani wtedy, ani później, była zdolność przerzucania się od spraw materialnych, życiowych, codziennych, do świata wyobraźni. Przeżywane pomysły pochłaniały go całkowicie. Te stany psychiczne, mało widoczne dla obcych, miały w sobie coś z wizjonerstwa czy mistyki, a różniły się od nich tylko swą treścią. Najczęściej była to matematyka czy logika, które pochłaniały jego umysł. Chwistek wierzył, a nawet twierdził, że jedynymi realnymi przedmiotami (w świecie wyobraźni) są prawdy matematyczne, ale czy miał rację w stosunku do samego siebie? Od wczesnej młodości rozgrywał ze sobą fikcyjne dialogi, widział obrazy i formy najdziwniejsze, doznawał nie istniejących wrażeń lub wrażenia wrażeń-przeżywając to wszystko naprawdę. Działo się z nim tak podczas codziennych spraw, gdy np. czekał w kolejce po bilet, i wśród niezwykłych sytuacji, np. podczas bitwy, gdy obsługiwał działo, albo kiedy indziej, gdy malował obraz przedstawiający piękność kobiety.”

„Strefizm jest szeregowaniem formy. Działanie plastyczne osiąga za pomocą grupowania, a nie przenikania. Chwistek szukał dla swej teorii poparcia w dawnej sztuce, zwłaszcza -jak ją nazywał- w sztuce prymitywów. Znajdował strefizm w chórach anielskich Fra Angelika, w ikonach bizantyńskich, w malarstwie ludowym.”

- Karol Estreicher, „Leon Chwistek. Biografia artysty.”, Kraków 1971, s. 53, s. 231.

niedostępne

Chcesz sprzedać obraz

Nasze aukcje