HASIOR Władysław

HASIOR Władysław
HASIOR WładysławHASIOR Władysław

HASIOR Władysław BIO

Tytuł:Święty chleb (lata 60.)
Technika:assamblage
Wymiary:92,5 cm (wysokość) 29,5 cm (szerokość)
Uwagi:
niedostepny

WŁADYSŁAW HASIOR - NOTA BIOGRAFICZNA

Władysław Hasior urodził się w 1928 roku w Nowym Sączu, zmarł w 1999 roku w Krakowie. Był rzeźbiarzem i malarzem określanym często mianem polskiego prekursora pop-artu i asamblażu.
Edukację artystyczną rozpoczął w 1947 roku w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem, gdzie kształcił się pod kierunkiem reformatora szkoły, wszechstronnego rzeźbiarza Antoniego Kenara. W latach 1952-1958 studiował na Wydziale Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom obejmujący ceramiczne figury stacji Męki Pańskiej obronił w pracowni Mariana Wnuka. Po studiach pracował jako nauczyciel w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem oraz, od lat 70., wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu.
Już w 1957 roku zaczął podróżować, odwiedził wtedy Niemcy i Belgię. W 1959 roku otrzymał stypendium francuskiego Ministerstwa Kultury, co umożliwiło mu odbycie podróży artystycznej do Francji i Włoch oraz odbycie krótkiego kursu w pracowni rzeźbiarza Ossipa Zadkina w Paryżu.
Od 1961 roku artysta był członkiem międzynarodowej grupy artystów „Phases”.

Twórczość Władysława Hasiora wykazuje związki z nowoczesnymi prądami surrealizmu, abstrakcji i nowego realizmu, nawiązując przy tym do tradycyjnej sztuki ludowej.
Artysta wykonywał rzeźby i tworzył obrazy w technice asamblażu. Władysław Hasior eksperymentował z materiałami, wykorzystywał też zwykłe przedmioty, zwane przez niego „zużytymi rekwizytami codzienności”. Elementy te łączył w kompozycje o głębokim, metaforycznym przesłaniu (np. „Golgota”), z czasem wypracowując znamienną dla siebie, płaską formę nawiązującą do sztuki bizantyjskiej i ikon. Wykorzystywanym przedmiotom przywracał znaczenie lub nadawał nową funkcję znaku, nośnika treści. Pokrewnymi asamblażom obiektami w dorobku artystycznym rzeźbiarza są powstające od połowy lat 60. „sztandary” – płachty materiału inspirowane estetyką historycznych chorągwi wojennych oraz feretronów i na swój sposób drwiące z ich pompatyczności.
Na początku lat 80. artysta zmienił nieco styl swojej twórczości, jego prace stały się bardziej subtelne formalnie, operowały szerszą gamą barwną i zaczęły wykorzystywać zjawisko tak popularnego przecież, wszechobecnego kiczu kształtującego wyobraźnię zbiorową. W tym okresie Władysław Hasior najczęściej podejmował temat karykatury poszczególnych sylwetek społecznych.

Władysław Hasior zasłynął także z pomników i rzeźb plenerowych, w których poza tradycyjnymi materiałami starał się także wykorzystać żywioły: ogień, wodę i wiatr. W tego rodzaju pracach artysta korzystał z wypracowanej przez siebie metody odlewu cementowych elementów w wykopywanych w ziemi formach, dzięki czemu nieregularna powierzchnia obiektów powtarzała bruzdy gleby. Niestety, wiele tego rodzaju prac zatrzymało się na etapie projektów. Do zrealizowanych koncepcji wykorzystujących siły natury można zaliczyć „Żelazne organy” w Czorsztynie oraz „Golgotę” w Montevideo (Urugwaj).

Dla rzeźbiarza nie była obca również forma wypowiedzi artystycznej, jaką stanowi happening – najsłynniejszy z nich miał miejsce we wsi Łącko, gdzie zorganizowano pochód ze sztandarami artysty oraz akcję płomienne ptaki.

Władysław Hasior do sztuki podchodził w specyficzny sposób, uważał ją za prowokację intelektualną i twórczą, nierzadko posługiwał się językiem ironii, a nawet kpiny. Obok dzieł rzeźbiarza nie można było przejść obojętnie, wzbudzała ona silne emocje, szokowała, zmuszała do zadawania pytań i dyskusji. Jego dzieła są ekspresyjne i ponadczasowe, odwołują się do archetypów, przemawiają do podświadomości.
Najczęstszymi tematami podejmowanymi przez rzeźbiarza były: religia, mitologia, wojna oraz śmierć.

Osobnym właściwie nurtem sztuki rzeźbiarza jest fotografia – zarówno taka, która stanowiła rodzaj dokumentacji życia współczesnej Polski, jak i ta bardziej artystyczna, poruszająca problemy i tematykę fenomenów społecznych, związanych m.in. z ciągłą potrzebą upiększania najbliższego otoczenia.

Poza wymienionymi dziedzinami twórczości Władysław Hasior projektował również scenografie, współpracował z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz teatrem telewizji. Zajmował się też kuratorstwem, opracował scenariusz ekspozycji dla Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu i dla Muzeum Stylu Zakopiańskiego w willi Koliba.

Prace rzeźbiarza chętnie pokazywano na wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą, np. w Warszawie, Krakowie, Paryżu, São Paulo, Sztokholmie czy Amsterdamie. Władysław Hasior już za życia był bardzo cenionym artystą i laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Nagrody I stopnia Ministra Kultury i Sztuki (1971), Nagrody Polskiego Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA (1975) czy Medalu Kalos Kagathos (1989). Rzeźbiarz został również pośmiertnie odznaczony tytułem Doktora Honoris Causa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

W Zakopanem, mieście w którym artysta spędził większość swojego życia, znajduje się Galeria Władysława Hasiora będąca filią Muzeum Tatrzańskiego. Jest to miejsce, w którym artysta mieszkał, organizował spotkania i wykłady z publicznością (które nazywał „świetlicą powiatową”) oraz w którym w 1985 roku założył własną galerię autorską. Prace Władysława Hasiora znajdują się w wielu kolekcjach muzealnych w Polsce i w Europie, m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Stadt Museum w Bohum, Moderna Museet w Sztokholmie czy Muzeum im. Aleksandra Puszkina w Moskwie.

 

Poszukujemy prac artysty

 

NIEDOSTĘPNE PRACE ARTYSTY

niedostępne