HOFMAN Wlastimil

Wlastimil Hofman

 

Rodzina Wlastimila Hofmana (pierwotnie zwanego Vlastimil Hofmann) pochodziła ze starego rodu Dworzaków. Zmiana nazwiska na Hofmann, nastąpiła za panowania Marii Teresy i jej odgórnego rozporządzenia nakazującego Czechom modyfikację nazwisk. Rodzice artysty - Teofila (Polka, z domu Muzyka) i Ferdynand - poznali się we Lwowie w 1871 roku. Dziesięć lat później - 22 kwietnia 1881 roku, przyszedł na świat ich drugi syn Wlastimil. Początkowo, Hofmanowie mieszkali w Karlinie (przedmieścia Lwowa). W 1889 roku, kiedy Wlastimil ukończył trzecią klasę szkoły elementarnej, rodzina przeprowadziła się do Krakowa gdzie zamieszkali przy ul. Jasnej i później przy ul. Zielonej. Latem tego samego roku, Wlastimil rozpoczął naukę w II klasie w Szkole Normalnej Św. Barbary na krakowskim Małym Rynku.

W kolejnym roku rozpoczął uczęszczał do gimnazjum Św. Jana Sobieskiego w Krakowie. Wlastimil w latach 1895-96 roku, uczęszczał jako wolny słuchacz na zajęcia wieczorowe z rysunku do pracowni Floriana Cynka. Następnie zdał egzaminy wstępne do krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, gdzie studiował u Cynka, Jana Stanisławskiego i Leona Wyczółkowskiego. Na trzecim roku studiów trafił do pracowni Jacka Malczewskiego. Hofman w 1899 roku, za namową swojego nauczyciela, postanowił kontynuować studia artystyczne za granicą. Wraz z kolegą, Jerzym Karszniewiczem, zdecydował się na wyjazd do Paryża i studia w École des Beaux-Arts. Naukę rozpoczął pod kierunkiem Jeana-Léona Gérôme'a, jednak edukację przerwał latem 1901 roku. Jesienią tego samego roku, po powrocie do Krakowa wynajął pracownie na Dębnikach. Rok później, wystawił swoje dwa obrazy na wystawie w Pałacu Sztuki przy Placu Szczepańskim. Artysta doczekał się pierwszej notki na swój temat dopiero w 1904 roku. Od tegoż roku Hofman był członkiem Towarzystwa Artystów Czeskich "Kolejne lata w karierze Hofmana, obfitowały w wystawy w kraju i zagranicą - m.in. monachijskim Glaspalatz. Artysta został przyjęty do grona członków, Międzynarodowego Towarzystwa Sztuk Pięknych ze stolicą w Bawarii oraz Związku Artystów Czeskich „Mánes” oraz Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Od 1907 roku, jako pierwszy Polak, był członkiem Wiener Seccession. Wraz z grupą artystów: Leopoldem Gottliebem, Mieczysławem Jakimowiczem, Janem Rembowskim, Witoldem Wojtkiewiczem, współtworzył Grupę Pięciu. Po rozwiązaniu, której w 1908 roku, został członkiem zarządu Grupy artystycznej „Zero”.

Od 1910 roku, artysta prowadził zajęcia z kursu rysunku na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w tym czasie nawiązał bliskie stosunki z Jackiem Malczewskim. Wzmożona praca twórcza, obfitowała wieloma wystawami. Po wybuchu I wojny światowej Hofman wyjechał wraz z ojcem do Pragi (Wysoczany). Zamieszkiwał wtedy w domu swojego kuzyna, Ludwika Hammera, gdzie zakochał się w jego żonie Adzie. Po krótkiej przygodzie z wojskiem (wyprawę na front przekreślił upadek z konia) w 1919 roku wyjechał ze swoją ukochaną do Krakowa. Na krótko zamieszkali przy ul. Księcia Józefa. Artyście udało się wynająć pracownie Jacka Malczewskiego. Problematyczna sytuacja polityczna – spór o Śląsk Cieszyński zmusiła artystę, do ucieczki: do Czech oraz następnie do Francji. W paryskim środowisku, wystawiał na Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnym oraz Galerii Saint-Honore. W 1920 roku, artysta wrócił do Krakowa. Po kilku przeprowadzkach (Bonarka) zamieszkał w willi zaprojektowanej specjalnie dla Hofmana przez Franciszka Mączyńskiego przy ul. Spadzistej 16. W okresie od 1926 do stycznia następnego roku, Hofman odbył podróż po włoskich miasteczkach. W 1927 i 1928 roku, miały miejsce się dwie ważne wystawy indywidualne artysty, podsumowujące 25-lecie pracy twórczej („Jubileuszowa wystawa dzieł V. Hofmana”; Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, „Wystawa Jubileuszowa V. Hofmana, TPSP w Krakowie).

Lata 1930-1935, były czasem wzmożonej pracy twórczej. Hofman, wówczas stworzył swoje najznamienitsze prace. W tym czasie liczne wystawy, w kraju i za granicą było dowodem jego sławy. W 1932 roku, otworzył swoją Jubileuszową (30 lat pracy twórczej) wystawę w Pałacu Sztuki w Krakowie. Artysta został doceniony również przez Prezydenta Rzeczpospolitej Ignacego Mościckiego, od którego otrzymał Złoty Krzyż Zasługi za osiągnięcia na polu artystycznym. W kolejnych latach artysta wielokrotnie wyjeżdżał z kraju, podróżując po Europie (od listopada1932 do połowy stycznia 1933 i od 27 listopada 1934 do 8 lutego 1935 - Karlowe Wary, od połowy stycznia do połowy marca 1934 - Praga; Paryż i La Forge, 1935 i 1937 - Włochy). Jak zaznacza Szymon Kurpios [Malarstwo religijne Wlastimila Hofmana, Kraków 2006], wyjazdy te były możliwością zapoznania się Wlastimila z malarstwem Veronesa, Tycjana, Giorgiona i innych mistrzów malarstwa włoskiego. Kolejny okres twórczości artysty wyznaczyła II wojna światowa. W 1939 roku, kiedy Niemcy hitlerowcy zaatakowali Czechosłowację. Artysta brał czynny udział w pomocy czeskim uchodźcom. Działania te spowodowały, że po wkroczeniu Niemiec do Polski Hofmanowie, stają się być zagrożeni. Toteż dnia 3 września, wyruszyli w podróż przez Tarnów, Tarnopola, do Kwasilowa gdzie spotkali znajomego pułk. Ludwika Svobode, który pomógł im wpisać się na listę tzw. Legionów Czeskich. W tym czasie, inspiracją dla malarza był temat żołnierzy. Latem 1940 roku Hofmanowie przebywali w Orankach, później wyjechali do Moskwy. Kolejnym celem podróży była Turcja. Do Instambułu, dotarli 29 czerwca 1940 roku. Artysta stworzył wówczas cykl obrazów przedstawiających Hagię Sophię. Następnie, Wlastimil udał się do Palestyny gdzie żył w ciężkich warunkach, malował wówczas małe pejzaże na wieczkach od konserw. W 1943 roku, Hofmanowie przeprowadzili się do Jerozolimy, powstały wówczas liczne pejzaże Morza Czarnego. Na początku 1946 roku, malarz odbył podróż do Egiptu oraz Neapolu by dotrzeć do Pragi i w końcu do Krakowa - 20 czerwca 1946 roku. Niestety, niesprzyjające warunki życia i pracy zmusiły Hofmanów do przeprowadzki do Zakopanego i później na stałe do Szklarskiej Poręby. Nowym domem stała się willa przy ul. Spokojnej, nazwana później Wlastimilówką. Artysta zarabiał w tym okresie na życie malując portrety mieszkańców i turystów oraz obrazy religijne do wnętrz kościelnych. Kolejne lata życia artysty obfitowały w liczne wystawy. W 1968 roku, zmarła żona malarza, dwa lata później - 6 marca 1970 roku, zmarł Wlastimil Hofman.

Wlastimil Hofman został uhonorowany wieloma nagrodami i odznaczeniami, m. in. Złotym Medalem za zasługi na polu sztuki (1929), Krzyżem Oficerskim Odrodzenia Polski (1938), Orderem Białego Lwa Czechosłowacja (1948) czy Krzyżem Komandorskim z z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1961).

Agnieszka Stefańczyk (kurator, historyk sztuki)

 

Poszukujemy prac artysty


Zabrania się kopiowania, publikowania, rozpowszechniania tekstów oraz fotografii znajdujących się na stronie www.galeria-attis.pl. Zgodnie z Ustawą o Prawie Autorskim i Prawach Pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. 94 Nr 24 poz. 83, sprost.: Dz. U. 94 Nr 43 poz. 170).

 

NIEDOSTĘPNE PRACE ARTYSTY

niedostępne
niedostępne

Aktualnie nie posiadamy prac tego artysty

Zapisz się do newslettera - dowiesz się pierwszy o dodaniu nowych prac tego artysty

Jeżeli chcą Państwo sprzedać jego prace prosimy o kontakt