JACKIEWICZ Władysław

JACKIEWICZ Władysław
JACKIEWICZ WładysławJACKIEWICZ WładysławJACKIEWICZ Władysław

JACKIEWICZ Władysław BIO

Tytuł:Bild XXV/91 (1991)
Technika:olej, płótno
Wymiary:60 x 75 cm
63,5 x 78,5 cm (wymiary z oprawą)
Uwagi:
zapytaj o cenę

WŁADYSŁAW JACKIEWICZ - NOTA BIOGRAFICZNA

Władysław Jackiewicz urodził się w 1924 roku w Podbrodzie (koło Wilna), zmarł 30 marca 2016 r. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecnie Akademia Sztuk Plastycznych w Gdańsku). Dyplom uzyskał w 1952 r. w pracowni Artura Nachta-Samborskiego. W latach 1969-1981 pełnił funkcje rektora macierzystej uczelni. Artysta był współtwórcą "Grupy Gdańskiej". Malarz w swojej twórczości porusza temat cielesności. Na płótnach splecione ciała połączone są w jedno. Niezwykle oszczędna kompozycja skupia uwagę na nagich postaciach. Artysta subtelnie modeluje kształty. Ich rozmyte zarysy budzą naszą wyobraźnię. Wyłącznie fantazja pozwoli na zanurzenie się w intymnym świecie Władysława Jackiewicza.

 

WYBRANE WYSTAWY


1968 - "Nowa sieć", Praga
1975 - Palazzo dell Arengario, Mediolan, Włochy
1977 - Instytut Kultury Polskiej, Szkokholm, Szwecja
1982 - Pallazo Bogatti Valsecchi, Mediolan, Włochy
1986 - Galeria "EL", Elbląg; 1987 - Zachęta, Warszawa
1988 - XLII Biennale di Venezia, Wenecja, Włochy
1990 Maison des Ballis, Rodemark, Francja
1997 - Biuro Wystaw Artystycznych, Gorzów.

 

TEKSTY NA TEMAT ARTYSTY

„Akty Władysława Jackiewicza to pomimo odejścia od tradycyjnych sposobów wyrażania zmysłowości, to pomimo uabstrakcyjnienia formy – przedstawienie kobiety czy kobiety i mężczyzny. Przesunięty kontur, cienie, dynamiczna, barwna linia obwodząca płaszczyzny koloru tak jak rozświetlona aura, to tylko sugestie jakże dosłownie prezentujące anegdotę obrazu, opowieść malarza o kobiecie i mężczyźnie.”

- Danuta i Jan Dettlaff

„Władysław Jackiewicz należy do średniego pokolenia malarzy, którego życiorysy bogate są w doświadczenia i fakty artystyczne. Pokolenie to wchodziło w samodzielne życie artystyczne w latach pięćdziesiątych, poszukując własnej drogi twórczej w gąszczu różnorodnych kierunków i tendencji. Czas „eksplozji nowoczesności” przypadający na lata 1956-1960 kształtował wczesne malarstwo Jackiewicza. Odejście od narracyjności, abstrakcja geometryczna i malarstwo materii – to istotne doświadczenia jego pokolenia, które zrywało z estetyką koloryzmu dominującą na Wybrzeżu. A jednak tradycja szkoły sopockiej, której mistrzowie kultywowali zagadnienia malarskich rozstrzygnięć konstrukcji obrazu i wyrafinowanej kolorystyki, zostawiła żywy ślad. Nie bez znaczenia był fakt, że wyszedł Jackiewicz z pracowni Artura Nachta-Samborskiego, który uczulał swych uczniów na wagę gry malarskiej, opartej przede wszystkim na barwnej plamie. To szczególne uwrażliwienie oka na nieznaczne nawet różnice tonów i półtonów barwnych jest widoczne już we wczesnych obrazach Jackiewicza.”

Około 1967 roku malarstwo Jackiewicza ulega dalszym wewnętrznym przeobrażeniom. Większe formaty płótna zdają się bardziej sprzyjać temperamentowi artysty i jego potrzebie spontanicznego i niemal żywiołowego gestu. Rozluźnia się też rygorystyczna konstrukcja kompozycji. Wdzierają się w nią improwizatorskie, choć kontrolowane działania. Chłodną geometrię wypierają formy bardziej miękkie i bardziej biologiczne. Pojawiają się też pierwsze sylwety ciał, które z czasem staną się głównym motywem rozwijanym w realizowanych równolegle cyklach z ostatnich lat, zatytułowanych Sytuacje i Obrazy”.

-Zofia Watrak

-Władysław Jackiewicz, „Dwumiesięcznik Sztuka”, nr 4/87, s. 4.

Szukasz prezentu?

Aukcja dzieł sztuki

Inkografie Edwarda Dwurnika