DAMASIEWICZ Witold

DAMASIEWICZ Witold

DAMASIEWICZ Witold BIO

Tytuł:Akt nienawiści 2 (1989)
Technika:olej, płótno
Wymiary:100 x 90 cm
107 x 97 cm (z oprawą)
Uwagi:
Cena:5500,00 zł rezerwuj

WITOLD DAMASIEWICZ - NOTA BIOGRAFICZNA

Witold Damasiewicz urodził się w 1919 roku w Wadowicach, zmarł w 1996 roku w Krakowie. W 1937 roku rozpoczął studia na Wydziale Filologii Polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dyplom obronił w 1948 roku. Od 1945 roku studiował równolegle na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Zbigniewa Pronaszki. Uczęszczał również na kurs malarstwa ściennego prowadzony przez Wacława Taranczewskiego. W czasie studiów należał do założonej przez Andrzeja Wróblewskiego Grupy Samokształceniowej Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, która zrzeszała zwolenników sztuki realistycznej, zaangażowanej społecznie. W 1952 roku obronił dyplom. Po zakończeniu nauki wstąpił do Związku Polskich Artystów Plastyków.
W latach 1950-1954 podjął pracę na macierzystej uczelni, obejmując stanowisko asystenta w pracowni Zygmunta Radnickiego. Następnie pracował jako aspirant artystyczny w krakowskiej ASP. Później, od 1958 roku uczył rysunku i malarstwa w krakowskim Liceum Sztuk Plastycznych.
W 1955 roku Witold Damasiewicz wziął udział w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki „Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale. Od tego czasu kojarzono jego twórczość z ekspresjonizmem oscylującym wokół zagadnienia ludzkiej egzystencji. Malarz pracował jednak głównie na uboczu, nieustannie poszukując własnego stylu i drogi twórczej, przez co jego sztuka jest bardzo zróżnicowana. Rzadko i raczej niechętnie pokazywał prace na wystawach zbiorowych, miał ponad 20 wystaw indywidualnych.
Od 1959 roku artysta należał do grupy MARG.

Witold Damasiewicz zajmował się rysunkiem i malarstwem, tworzył też projekty polichromii. Posługiwał się najczęściej techniką olejną i gwaszem. We wczesnym okresie twórczości, do końca lat 50. artysta malował ekspresjonistyczne, rzadziej kubistyczne obrazy figuralne, skupiając się na postaci człowieka, często deformowanej i przedstawianej karykaturalnie. Z czasem sylwetkę ludzką zastąpiły same głowy i torsy. W tym okresie artysta zbliżył się do abstrakcjonizmu, sięgał również po elementy zaczerpnięte z nurtu malarstwa metaforycznego, wkomponowując w obrazy pojedyncze części ciała i niemożliwe do zidentyfikowania przedmioty.
W latach 60. Witold Damasiewicz zaczął operować sumaryczną formą i zwartą plamą barwną. Malarz poszerzył w tym czasie zakres inspiracji. Wykonywał prace ekspresjonistyczne, symboliczne, a nawet takie, które kojarzyły się ze sztuką ikon. Artysta coraz więcej uwagi poświęcał również dekoracyjności swoich obrazów.
Prace Witolda Damasiewicza zawsze mają głębszy sens i nie są jednoznaczne pod względem interpretacyjnym.

Malarz otrzymał kilka nagród, m. in. Złoty Medal Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (1976) i Nagrodę im. Jana Cybisa (1976).
Prace Witolda Damasiewicza znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych i publicznych na całym świecie, m. in. w zbiorach Ministerstwa Kultury i Sztuki, Muzeum Narodowego w Krakowie i Poznaniu, Muzeum Okręgowego w Toruniu czy Galerii Fundacji Karolyi w Vence.

 

ARTYKUŁY NA TEMAT ARTYSTY

Jerzy Madeyski, katalog wystawy malarstwa Witolda Damasiewicza laureata nagrody im. Jana Cybisa w roku 1976, Dom Artysty Plastyka, Warszawa, ul. Mazowiecka II a, 9-30 grudnia 1976.
"Sztukę Witolda Damasiewicza, mimo znacznych różnic formalnych poszczególnych okresów, łączą dwie zasadnicze cechy: pierwszą jest kolor, któremu przypada rola konstruowania, kompozycji i emocjonalnej tkanki obrazu. Drugą - mocny podkład filozoficzny o metafizycznym nieraz zabarwieniu, zrodzony ze związków łączących twórczość i sposób myślenia artysty z ikoną, zatem obiektem obdarzonych w założeniach wolą i możliwością oddziaływania na ludzkie losy. Z ikony również bierze swój początek tak często i chętnie stosowana pozorna symetria, będąca jednak w istocie dzięki lekkim przesunięciom osi kompozycyjnej - układem dynamicznym. Ikonowy również rodowód ma dążenie do pełnej chromatyczności środków wyrazu, przybierającego u Damasiewicza postać ponownego scalania rozproszonych przez ostatnie stulecie środków formalnych, by z ich nowego ustawienia i połączenia wydobyć pełnię brzmienia giętkiego i bogatego języka wypowiedzi. Twórczość Damasiewicza można zatem podsumować krótko terminem hieratyzmu w jego pozytywnym znaczeniu."

 

Władysław Stróżewski, "Witold Damazy Damasiewicz Malarstwo - Rysunek", Wystawa retrospektywna, organizator Zarząd Główny Związku Polskich Artystów Plastyków, Kraków 1995, Kraków 1995, Pałac Sztuki.

"Sztuka, jaką uprawia Witold Damasiewicz zasługuje bez zastrzeżeń na miano metafizycznej. Jest "meta", bo przenosi w INNE, sięga głębi. Nie zadowala się zewnętrznym naskórkowym widzeniem rzeczywistości: poprzez znak, poprzez symbolikę formy i symbolikę koloru chce odsłonić prawdę zakrytą, ważniejszą od tego, co bezpośrednio dostępne w zwykłym doświadczeniu świata. Światło emanujące z obrazów Damasiewicza ma swoje ostateczne źródło w sacrum. Najczęściej jest ono ukryte, przychodzi jak gdyby spoza rzeczywistości obrazu, by zaistnieć w nim, jak w swym rozświetlonym odbiciu. To malarstwo niesie w sobie głęboki sens, nie rezygnując przy tym z rygorów artyzmu. Zadaje kłam poglądom, że nieważne jest mistrzostwo i nieważne piękno. Przywraca wiarę w możliwość obcowania z pięknem, które jest pięknem prawdziwym. I to stanowi o optymizmie jego przesłania, nawet, jeśli odsłania tragiczne aspekty naszego istnienia."

 

Poszukujemy prac artysty