GIBIŃSKI Stanisław

GIBIŃSKI Stanisław
GIBIŃSKI StanisławGIBIŃSKI StanisławGIBIŃSKI Stanisław

GIBIŃSKI Stanisław BIO

Tytuł:Do kościoła
Technika:akwarela, tektura
Wymiary:71,5 x 99 cm (wymiary z oprawą: 90 x 117 cm)
Uwagi:
niedostepny

STANISŁAW GIBIŃSKI - NOTA BIOGRAFICZNA

Stanisław Gibiński urodził się w 1882 roku w Rzeszowie, zmarł w 1971 r. Po ukończeniu szkoły średniej, rozpoczął pracę w Kolejach Państwowych. Pasja do malarstwa zwróciła uwagę jego przełożonych i stała się powodem przeniesienia do Krakowa gdzie w 1908 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych. Nie jest pewne, czy Gibiński cieszył się pełnoprawnym statusem studenta, niemniej jednak przez kilka lat doskonalił tam swoją technikę malarską. Nauczycielem malarza stał się Julian Fałat, którego twórczość zafascynowała początkującego artystę. Stanisław Gibiński w późniejszej twórczości stał się naśladowcą swojego nauczyciela, wielokrotnie podejmując tematy polskiej wsi w rozległych zimowych pejzażach.

Artysta tworzył swoje dzieła w technice akwareli oraz olejnej. Swoje obrazy malował w pracowni, jednak każde dzieło było poprzedzone licznymi studiami z natury. Artysta był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Po roku 1926 brał udział w wystawach "Niezależnych". Przez całe życie łączył pracę zawodową na kolei oraz obywatelską aktywność z rozwijaniem swojej twórczości malarskiej. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” - patriotycznej organizacji paramilitarnej. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Doświadczenia związane z tym okresem życia Gibińskiego nie pozostały bez wpływu na jego twórczość artystyczną. Poza wspomnianymi pejzażami zimowymi podejmował także tematy militarne. Po wojnie kontynuował pracę na kolei.

Stworzył liczne prace inspirowane życiem polskiej wsi. Artysta w czasie urlopów często odwiedzał swojego teścia, który zarządzał nadleśnictwem obejmującym tereny od Sokolnego, wzdłuż doliny rzeki Stryj, aż do Byrczy. Właśnie z tych okolic pochodzą wszystkie przedstawienia polowań oraz wiejskich uroczystości (np. „Do kościoła”). Prace te cechuje szczegółowość mimo trudnej techniki jaką jest akwarela. Artysta niezwykle precyzyjnie malował niuanse światłocieniowe oraz barwne. Podobnie jak Julian Fałat, potrafił odtworzyć nastrój ukazywanej sceny. Przywiązywał dużą wagę do detalu, jednak świadomie rezygnował z nieistotnych szczegółów. Zasłynął przede wszystkim jako zdolny pejzażysta, jednak równie dużą popularnością cieszą się jego obrazy rodzajowe.

ARTYKUŁY O TWÓRCZOŚCI ARTYSTY

„Pomimo,że malarstwo Gibińskiego poddawało się rozmaitym impulsom płynącym ze sztuki Fałata, Wyczółkowskiego i artystów szeroko pojętego nurtu krajobrazowego, to pozostawało zjawiskiem oryginalnym. Wypracowanie przez niego własnego, charakterystycznego stylu stało się możliwe dzięki wcześnie osiągniętej dojrzałości artystycznej, o czym świadczą choćby młodzieńcze rysunki. Ponadto konieczność łączenia pracy zawodowej z pasją malarską, liczne obowiązki społeczne, pozwalały mu zachować konieczny dystans do środowiska krakowskich artystów.”

„Trudno jest jednoznacznie ocenić na ile atmosfera panująca wówczas w krakowskiej uczelni oddziałała na Stanisława Gibińskiego. Ważne okazało się dla niego zetknięcie zwłaszcza z twórczością Juliana Fałata i Leona Wyczółkowskiego. Z Fałatem, którego uważał za niedoścignionego mistrza, połączyło go zamiłowanie do techniki akwarelowej i podobny repertuar tematów. Z kolei Wyczółkowski mógł go uwrażliwić na problematykę luministycznych obrazów, gdyż sam miał za sobą epizod impresjonistyczny.”

„O wartości malarstwa Stanisława Gibińskiego świadczy fakt, że cieszyło się ono i cieszy ciągłym uznaniem i zainteresowaniem odbiorców, bez względu na pojawiające się stale kolejne mody artystyczne. Udało mu się bowiem uchwycić istotę polskiego krajobrazu, a zarazem ocalić świat już nie istniejący – polowań, dawnej wsi, i zamieszkującego ją ludu. Trafił on umiejętnie w gusta wielu ludzi, którzy nieustająco wykazują entuzjazm dla malarstwa osadzonego w klimacie Młodej Polski.”

„Prawie wszyscy malarze Młodej Polski zarówno należący do starszej jak i młodszej generacji, związani z Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie a także działający poza nią sięgali po motywy ludowe. Dla Stanisława Gibińskiego, wychowanka tejże uczelni zwrócenie się w stronę polskiej wsi i ludu było jak najbardziej naturalne. Malował więc najczęściej sceny obrazujące tradycyjne zajęcia chłopów-sianokosy, żniwa czy kopanie ziemniaków, studia portretowe- wiejskich chłopców, dziadów czy kobiet. Nie wykazywał przy tym pasji etnograficznej, wobec tego jego uwagi, w przeciwieństwie do wielu współczesnych mu malarzy, nie przyciągały dekoracyjne detale strojów ludowych. Obca była Gibińskiemu też, tak żywa w jego młodości idea chłopomanii, która skłaniała artystów do nasycania scen ludowych symbolicznymi treściami.”

„Stanisław Gibiński nie miał zdecydowanie ulubionej pory roku. Malował zarówno dni pogodne jak i pochmurne, czasem gwałtowną letnią burzę, niekiedy zimową zadymkę. Wydaje się, że odczuwał głęboko urok mroźnej, białej zimy – surową pustkę ośnieżonych pół, przecinanych wąską strugą potoku lub strumyka. Znakomicie oddawał jaskrawy blask śniegu skontrastowany z ciemnymi sylwetkami drzew, przysypane białym puchem i uśpione wiejskie chaty oraz urokliwe cerkwie i kościółki.”

- Agnieszka Jankowska-Marzec, Słowo wstępne do katalogu z wystawy „Stanisław Gibiński 1882-1971 – malarz polskiej wsi.”, Warszawa 2000.

NIEDOSTĘPNE PRACE ARTYSTY

niedostępne
niedostępne

Szukasz prezentu?

Aukcja dzieł sztuki

Inkografie Edwarda Dwurnika