KOSSAK Juliusz

Juliusz Kossak urodził się w 1824 roku w Nowym Wiśniczu, zmarł w 1899 r. Już podczas studiów prawniczych na Uniwersytecie Lwowskim pobierał lekcje rysunku u Jana Maszkowskiego i tworzył pierwsze akwarele przedstawiające ziemiańskie życie na Wołyniu i Podolu. W latach 1853-56 artysta przebywał w Warszawie, następnie wyjechał do Paryża gdzie pobierał nauki w H. Verneta, malował także w pracowni zorganizowanej przez Wojciecha Gersona. Nigdy jednak nie ukończył studiów artystycznych co nadaje jego twórczości nieco amatorski rys. W 1861 wrócił do kraju a rok później objął stanowisko kierownika artystycznego "Tygodnika Ilustrowanego".

W latach 1867-68 mieszkał w Monachium, wówczas pracował z Józefem Brandtem w pracowni austriackiego malarza scen batalistycznych Franza Adama. W 1870 osiadł na stałe w Krakowie i kontynuował działalność artystyczną, należał także do Akademii Umiejętności oraz uczestniczył czynnie w życiu kulturalnym miasta. Artysta specjalizował się w technice akwareli. Malował głównie sceny batalistyczne (Odsiecz Smoleńska, 1879) oraz historyczno-rodzajowe ("Wyjazd na polowanie", 1876). W okresie młodzieńczym tworzył wiele akwarel odznaczających się starannym rysunkiem, któremu podporządkowana była kolorystyka, co upodabniało jego prace do sztychów.

Dojrzała twórczość Juliusza Kossaka to przede wszystkim prace powstałe z inspiracji kulturą i literaturą sarmacką oraz historią Polski („Chłopicki pod Grochowem”). Artysta najczęściej osadzał akcję w scenerii XVII- wiecznego Podola, szczegółowo oddawał detale strojów szlachty, chłopów, wojskowych. Były to zarówno sceny batalistyczne z historii Polski, codzienność wsi jak jarmarki i wesela, a także szlachtę. Jego znajomość obyczajów XVII wiecznego ziemiaństwa objawia się także w ilustracjach do poematów Wincentego Pola i "Trylogii" Henryka Sienkiewicza.

Elementem charakterystycznym dla Juliusza Kossaka są konie, zarówno zwykłe, wiejskie zwierzęta gospodarskie jak i rasowe, wojskowe zwierzęta. Artysta najczęściej przedstawiał je w ruchu, z wyraźnie zarysowanymi mięśniami, błyszczącą sierścią i rozwianą grzywą. Pieczołowicie oddawał także szczegóły anatomiczne pozwalające rozróżnić poszczególne rasy. Ze względu na mistrzostwo tych przedstawień jest stawiany w jednym rzędzie z innymi polskimi „malarzami koni”: Piotrem Michałowskim i Aleksandrem Orłowskim.

 

ARTYKUŁY NA TEMAT ARTYSTY

"Wszyscy trzej Kossakowie koncentrują się na wybranym temacie, nie dążąc do głębszej analizy przedstawionych wydarzeń i zjawisk stawiają sobie za cel przede wszystkim odtworzenie wybranych faktów historycznych o szczególnie intensywnym nacechowaniu emocjonalnym. Sceny batalistyczne, a najłatwiej to zaobserwować na przykładzie malarstwa Juliusza, zbudowane są według pewnego schematu: w środku grupa centralna, w skład której wchodzą najistotniejsze dla obrazu postaci, po obu jej stronach postacie drugorzędne, otaczające ją i zwrócone w jej kierunku, u dołu obrazu, pod grupą centralną, powalone drzewo, ranny człowiek, porzucony karabin lub inna część wyposażenia wojskowego (Bitwa pod Ostrołęką, Potyczka Krakusów, Bitwa pod Parkanami, Pieśń legionów - Kiliński). Groza walki i napięcie bitwy wyrażone jest jedynie układem postaci, bo twarze walczących zasłonięte są najczęściej czakiem czy hełmem lub odwrócone tyłem i stąd niewidoczne dla oczu odbiorcy (Bitwa pod Ostrołęką)."

Małgorzata Hendrykowska, "Kossakowie: legenda wobec wartości", "Sztuka" 3/4/77, s. 29.

"Najwybitniejszym z Kossaków był protoplasta artystycznej dynastii, znakomity akwarelista - Juliusz, którego twórczość stanowi swoistą kontynuację tradycji malarstwa rodzajowo-historycznego sięgającego początkami epoki Oświecenia i bujnie rozwijającego się poprzez dzieła Jana Piotra Norblina, Aleksandra Orłowskiego, Piotra Michałowskiego i Januarego Suchodolskiego.

Juliusz Kossak należy do tego pokolenia malarzy polskich, których twórczość w większej części przypada na drugą połowę XIX wieku. W latach czterdziestych tego stulecia, kiedy Kossak rozpoczynał artystyczną działalność, malarstwo polskie oscylowało między romantyzmem a akademizmem; w latach następujących po połowie wieku - gdy krystalizowała się jego twórczość - w malarstwie polskim przeplatały się różne kierunki; albo nawiązujące do przeszłości albo tworzące się pod wpływem nowych prądów ideologicznych i artystycznych. Od lat sześćdziesiątych przewagę zyskuje wizyjne malarstwo Jana Matejki, obrazujące doniosłe momenty narodowej historii. Obok tej wielkiej sztuki bocznym gościem płynął nurt realistycznego malarstwa rodzajowo-historycznego preferującego batalistykę. Juliusz Kossak był reprezentantem tego właśnie kierunku."

Janina Zielińska, Juliusz Wojciech Jerzy Kossakowie, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, 1988, s. 9.

 

 

Poszukujemy pracy artysty

 

 

niedostępne

Aktualnie nie posiadamy prac tego artysty

Zapisz się do newslettera - dowiesz się pierwszy o dodaniu nowych prac tego artysty

Jeżeli chcą Państwo sprzedać jego prace prosimy o kontakt

Przyjmujemy obiekty na aukcje
Inkografie Edwarda Dwurnika